கூத்து!

உரசலாவது கேட்கட்டும்!

Monday, April 03, 2006

இன்னும் எத்தனை காலம்தான்..!

சிங்களக் கடற்படை ராமேஸ்வரத்து மீனவர்கள் மீது நடத்திய தாக்குதலில், எட்டு மீனவர்களை காணவில்லை என்று செய்தி வந்தது. அவர்கள் என்னவானார்கள், அது குறித்து அறிய முயற்சி, விசாரணை, கவலை கொள்வது என்று எங்காவது நடக்கிறதா என்று அதற்கடுத்த நாட்களில் வந்த செய்திதாள்களின் பக்கங்களிலிருந்து என்னால் அறிய முடியவில்லை. முன்பெல்லாம் சில காலம் முனகல்களுக்கு பின்னர் மறக்கப்பட்டது போல அல்லாமல், இந்த முறை சின்ன முனகல் கூட இல்லாமல் இந்த விஷயம் மறக்கடிக்கப்படும் என்று தோன்றுகிறது.

சிங்களப் படையின் தாக்குதலின் எதிரொலியாய் இந்திய கடற்படை நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறது. எப்படியெனில் விசாகப்பட்டினம் அருகில், இந்திய கடற்பரப்பில் மீன் பிடித்துகொண்டிருந்த இலங்கையை சேர்ந்து ஒன்பது மீனவர்களை கைது செய்திருக்கிறது. இதற்கு முன்னாலும் இப்படி நடந்திருக்கலாம் என்றாலும், இப்படிப் பட்ட நடவடிக்கைகளை இப்போதுதான் கேள்விப் படுகிறேன். கைது செய்யப்பட்ட மீனவர்கள் உள்ளூர் போலீஸிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு, நீதிமன்ற விசாரணைக்கு அனுப்பப் பட்டுள்ளனர். சச்சிதானந்தன் மறவன்புலவு அவர்கள் சொல்வதை பார்த்தால், விசாரணை துரிதமாய் முடிந்து அவர்கள் இலங்கைக்கு உடனடையாய் அனுப்பி வைக்கப் படுவார்கள் என்று தெரிகிறது. (என்ன விசாரிப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் புலிகளுடன் தொடர்புடையவர்கள் இல்லை, குறிப்பாக தமிழர்களே இல்லை என்பதை விசாரணை மூலம் உறுதிப் படுத்திவிட்டு அனுப்பிவிடுவார்கள் போலும்.) இதில் எந்த வித ஆட்சேபணையும் யாருக்கும் இருக்க முடியாது. தமிழகத்து மீனவர்களை போலவே, பொருளாதார பின்புலமும் வாழ்க்கையும் கொண்ட அவர்கள், இந்தியப் படையின் துப்பாக்கிகளுக்கு இலக்காகவேண்டும் என்று யாருக்கும் ஆசையில்லை. எனக்கிருக்கும் கேள்விகள் சென்ற பதிவில் உள்ளவை மட்டுமே.

இலங்கை கடற்படை இந்திய கடற்பரப்பில் நுழைவதற்கும், இந்திய கடற்பரப்பில்-சில நேரங்களில் கடற்கரை வரை கூட வந்து- இந்திய மீனவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்துவதை, அங்கே தயாராக இருக்கும் இந்திய கடற்படை எப்படி அனுமதிக்கிறது? இந்த விஷயத்தில் இவ்வளவு சோப்ளாங்கியாய் இருக்கும் இந்திய கடற்படை, மற்ற விஷயங்களில் -புலிகள் கப்பல், ஈழதமிழ் அகதிகள் விஷயங்களில்- அத்தனை திறமையுடையதாகவும் கடுமையானதாகவும் இருக்கிறது? தான் என்ன ஆட்டம் ஆடினாலும் இந்தியா தன்னை எதுவும் செய்யாது என்று இலங்கைக்கு எப்படி இவ்வளவு தைரியம் வருகிறது? இந்த அட்டூழியம் குறித்து, எது எதற்கோ கூக்குரல் இடுபவர்கள் - பத்திரிகை டீவி, அரசியல் கட்சிகள், தொடங்கி வலைப்பதிவுகள் வரை -யாரும் முனகுவது கூட இல்லையே, ஏன்? இதே தளத்தில் இன்னும் பல இயற்கையான கேள்விகளும் உள்ளன.

"இது வடவர்களின், இந்தியப் பார்ப்பனீய 'அரசாங்க இயந்திரத்தின்' ஆதிக்க மனோபாவத்தையும் தமிழைனத்தின் மீதான வெறுப்பின் இன்னொரு வெளிப்பாடாகவும் கொள்ளத்தான் வேண்டும்" என்று நியோ சொல்வதை மறுக்க எந்த வாதமும் இருப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை. ஈழதமிழர்கள் என்றால் அவர்கள் வேறு நாட்டினர் என்று ஒரு சால்ஜாப்பையாவது சொல்லமுடியும். இந்திய தமிழன் கேள்வி கேட்பாரின்றி சுடப்படுவதை பற்றி எந்த அதிர்வலையும் இல்லையென்றால் அதை வேறு எப்படி எடுத்துக் கொள்ள முடியும்!

இராம.கி அவர்களும் குறிப்பிடுவது போல், இந்த விஷயங்களை பேசுபவர்களை பற்றி முத்திரை குத்தியே இதை ஒன்றுமில்லாமல் செய்துவிடுவார்கள். மீண்டும் இது ஒரு தமிழ் தேசியவாதிகளுக்கும், அந்த பகுதியை சேர்ந்த மீனவர்களுக்கும் மட்டுமான ஒரு பிரச்சனையாய் மற்றிவிடுவார்கள். வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டை என்ற பெயரில் நடந்த, மிக கொடூரமான செயல்களை பற்றி, பேசுபவர்கள் முத்திரை குத்தப் பட்டு, அது ஒரு சிலரின் பெரிதுபடுத்தல்களாகி விட்டது. மைசூரில் எந்த விசாரணயும் இன்றி காலகாலமாய், உரிய ஆதாரமின்றி அடைத்து வைக்கப்படிருந்தவர்களை பற்றி பேசவே இயலவில்லை. ஆனால் பல காலம் கூச்சல் எழுப்பியதால்தான் ஆமை வேகத்திலாவது ஒரு விசாரணையாவது நடந்து, பல அப்பாவி மக்கள் பின்னர் (காலம் கடந்தாகிலும்) விடுதலையாக முடிந்தது. அந்த காரணத்திற்காகவாவது நாம் இது போன்றவற்றில் சோர்வுறாமல் அவ்வப்போது குரலையாவது ஒலிக்க வேண்டும்.

சென்ற பதிவில் வந்த் பின்னூட்டங்களில் இராம. கி அவர்களின் பின்னூட்டத்தையும், மறவன்புலவு சச்சிதானதன் அவர்களின் பழைய பதிவு ஒன்றையும்(கட்டுரையை சுட்டிய நியோவிற்கு நன்றி), அவற்றின் முக்கியத்துவம் கருதி இங்கே பதிவு செய்கிறேன். யாருக்கும் இதில் ஆட்சேபம் இருக்காது என்று நம்புகிறேன். இதுவரை 500 மீனவர்களாவது கொல்லப் பட்டிருப்பார்கள் என்ற என் கருதுகோளிற்கு மாறாக மறவன்புலவின் கட்டுரையில் இரண்டாயிரம் என்று கணக்கு சொல்லப்படுகிறது.



இராம.கி: இந்தியா என்பது பலதேசங்கள் நிறைந்த ஒரு நாடு (multinational country) என்ற கருத்தை இன்றைய அரசியலாரில் பலரும் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. பேராயம் (congress), பாரதிய சனதா, இன்னும் அந்தக் கால சனதாவின் இந்தக் கால உதிரிக் கட்சிகள் மற்றும் பொதுவுடமைக் கட்சிகள் எனப் பலவும் (பொதுவுடைமையர் சிலர் வறட்டு வாதம் பேசி இது பற்றி ஓடி வரலாம்.) ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. தேசிய இனங்களை முன்னிறுத்தும் திராவிடக் கட்சிகள், அகாலி தளம், அசோம் கண பரிசத் போன்ற கட்சிகளும் ஒரு தெளிவில்லாமல், அதிகாரத்தில் பங்கு கிடைத்தவரை சரி என்றே இருந்து வருகிறார்கள். எல்லாமே வணிக அரசியல் என்று ஆகிவிட்டது. இந்தியா ஒரு தேசியக் குடியரசு (national republic) என்றே இன்றைய நடுவண் அரசு சொல்லிவருகிறது. இந்தியாவின் அதிகார வருக்கம் (bureaucracy) அரசியலாருக்கு அதைத்தான் பாடமாகச் சொல்லி வருகிறது. இவர்களும் அதை உண்மை என்றே நம்பி வருகிறார்கள்.

இந்தச் சிந்தனை மாறாத வரை தமிழ்நாட்டிற்குத் தெற்கே நடக்கும் சிக்கல்களை இந்திய அரசாங்கம் கண்டு கொள்ளாது. கால காலமாய் சிங்கள அரசிற்குச் சார்பாகவே இந்திய அரசு நடந்து வந்திருக்கிறது. இந்திரா காந்தியின் காலத்தில் ஈழப் போராளிகள் தமிழ்நாட்டில் வந்து போர்ப் பயிற்சி பெற்றதும் பின் இங்கிருந்து மீண்டும் அங்கே விடுதலைப் போரில் போராடப் போன போதும் நடந்தது ஒரு புறனடையாகத் (exeception) தோன்றியது; அவ்வளவுதான். உண்மையில், இவர்கள் இந்திய அரசிற்குக் கூலிப் படையாக இருப்பார்கள் என்றே இந்திய அரசாங்கம் நினைத்தது. அதனால் தான் ஆதரவும் பயிற்சியும் கொடுத்தது. ஆனால் போராளிகள் தங்களுக்கென்று சொந்தச் சிந்தனை உண்டு என்ற வகையில் இந்தியத் தடந்தகை(strategy)க்கு உடன்படாமல் போனார்கள். பின்னால் நிலைமை மாறி இந்தியப் பெரும்படையே ஈழப் போராளிகளோடு போரிடும் நிலை ஏற்பட்டது.

இப்படி நடந்து சூடு கண்ட காரணத்தால், இந்திய அரசு, இன்றைய நிலையில் சிங்களப் பேரினவாதத்திற்குச் சார்பாகவே நிலையெடுக்கும் கட்டத்திற்கு வந்திருக்கிறது. இதில் நாற்பது என்ன நாலாயிரம் இந்திய மீனவர்கள் இறந்தாலும் இந்திய அரசாங்கம் அதைக் கண்டு கொள்ளாது. இந்திய அரசின் தடந்தகை தன்னைச் சார்ந்தது; தன்னுடைய கடற்புறத்தில், அதாவது அரபிக் கடலில் குசராத் தொடங்கி, சுற்றிவந்து இந்துமாக் கடலும், பின் கிழக்கில் வங்கக் கடலில் வங்காளம் வரைக்கும் வல்லரசுகள் யாரும் வந்துவிடாவண்ணம் வல்லாண்மை காட்டுகிறது; அந்தத் தடந்தகையில் அருகில் உள்ள நாடுகள் யாரும் தன்னோடு முரண்பட்டு தனக்குப் பகைநிலை எடுத்துவிடக் கூடாது; அப்படி எடுத்தால் அதில் அமெரிக்காக்காரன் வந்து உட்கார்ந்து கொள்ளுவான் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.

சிங்கள அரசின் கப்பற்படையோடு இந்தியக் கப்பற்படை சண்டைக்குப் போனால், சிங்கள அரசு உறுதியாக அமெரிக்கா, பாக்கிஸ்தான் என்று ஒரு வகை ஆழமான உறவில் போய்விடும் (இப்பொழுது அவர்களுக்கு இடையே இருப்பது ஒரு ஆழமில்லாத உறவே) என்ற ஒரே சிந்தனையில் தான் சிங்கள அரசை இந்திய அரசு எதிர்ப்பதும் இல்லை; ஈழம் மலர்வதை விழைவதும் இல்லை; கச்சத்தீவைப் பெறுவதும் இல்லை; தமிழ்நாட்டு மீனவர் அவ்வப்பொழுது சுடப்படுவதையும், படகுகளை வாரிக் கொண்டு போவதையும், அவ்வப்போது மீனவரைப் பிடித்து மன்னாருக்குக் கொண்டுபோய் அலைக்கழித்து ஆறுமாதம், ஓராண்டு கழித்து விடுவதையும் கண்டுகொள்ளவும் இல்லை.

பொதுவாக, இந்திய நாடு விடுதலையானதில் இருந்து நடந்துவரும் நிகழ்வுகளை தடந்தகைக் கண்ணோட்டத்தோடு பார்த்தால், ஒரு கண்ணில் வெண்ணெய், இன்னொரு கண்ணில் சுண்ணாம்பு என்ற நிலை புலப்படும். கென்யாவில், உகாண்டாவில், சாம்பியாவில் குசராத்திகள் போன்றோர் அடிபட்டால் இந்திய அரசாங்கம் தட்டிக் கேட்கும், பர்மாவில், மலேசியாவில், இலங்கையில் தமிழர் அடிபட்டால் இந்திய அரசாங்கம் தட்டிக் கேட்டதில்லை; சும்மா பேருக்கு ஏதேனும் செய்யும்; பின்னால் தன் வேலையை நிறுத்திக் கொண்டுவிடும். இவற்றை எல்லாம் எழுதப் போனால், சொல்பவனைக் குறுகல் புத்தி என்று சாடுபவர்கள் தான் மிகுந்து நிற்பார்கள். தமிழன் ஏமாளியானது பல்லாண்டு கால வரலாறு. இப்பொழுது நீங்கள் அந்தப் புலனத்தை மீண்டும் எடுக்கிறீர்கள்.

என் கோவமெல்லாம் நடுவண் அரசின் அரசியலாரிடமோ, அதிகார வருக்கத்திடமோ கிடையாது; நமக்கென்று வாய்த்திருக்கிறார்களே ஒரு சில தலைவர்கள்; அவர்களைப் பற்றித் தான். உள்ளே கிடக்கும் முரண்பாடுகளைத் தீர்க்காமல், இந்தக் குமுகாயத்தை அணிதிரட்டாமல் வெளிமுரண்பாடுகளைப் பற்றித் தமிழ்க் குமுகாயம் பேசி என்ன பலன்?

மீனவர்களுக்காக வருந்தத்தான் முடியும்.


சிங்கள மீனவருக்கு ஒரு நீதி, தமிழ் மீனவருக்கு ஒரு நீதியா?

மறவன்புலவு க. சச்சிதானந்தன்

மனைவி முத்துலட்சுமியையும், கண்மணிகளான நான்கு குழந்தைகளையும் கையறு நிலையில் விட்டுவிட்டு, நாற்பது வயதான இராமு கடலில் உயிர்நீத்தார்.இராமுவின் உயிரைக் குடித்த இலங்கைக் கடற்படையின் துப்பாக்கி ரவைகள், கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான தமிழக மீனவர்களின் உயிர்களையும் குடித்து வந்துள. அந்த நீண்ட பட்டியலில் இராமுவின் பெயர் இறுதியானதல்ல. இன்னமும் சில ஆயிரம் தமிழக மீனவர்களைப் பறவைகளைச் சுடுவது போல் கடற்பரப்பில் வைத்துச் சுட்டுக் கொல்ல இலங்கைக் கடற்படை அணிவகுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.இராமுவுக்குக் கடலைத் தெரியும், மீன் வகைகளைத் தெரியும், படகுகளை ஓட்டத் தெரியும், நீச்சல் தெரியும், வலைகளின் கண் அளவுகள் தெரியும், மிதப்புக் கட்டைகளை வலைகளில் பொருத்தத் தெரியும்; எந்தக் காலத்தில், எந்த இடத்தில், எந்த ஆழத்தில் எந்தவித வலையை எந்தக் கண்ணளவில் பயன்படுத்தினால் எவ்வெவ்வகை மீன்களைப் பிடிக்கலாம் என்ற பட்டறிவும், தொழில் நுட்பமும் நன்றாகவே தெரியும்.பகலிலோ, இரவிலோ கடற்பரப்பில் திசையை இராமு அறிவார். தனக்கும் தன்துறைக்கும் இடையிட்ட தூரத்தையும் அறிவார். கண் புருவத்துக்கு மேல் கைவிரலை அடுக்கிக் கூர்ந்து பார்த்துத் தொலைவில் தெரியும் நிலத்தின் கரையோரத்தையும், கரையிலுள்ள கலங்கரை விளக்கங்களையும், கடற்பரப்பில் மிதக்கும் படகுக் கூட்டங்களையும் எளிதில் கண்டறிவார்.ஆனால் கடலின் நடுவே இலங்கையையும், இந்தியாவையும் பிரிக்கின்ற கற்பனைக் கோட்டை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. அவர் மட்டுமல்ல, பாக்குநீரினையின் எதிரெதிர் கரைகளில் வாழும் அவரைப் போன்ற பல்லாயிரக்கணக்கானத் தமிழ் மீனவர் எவராலும் துல்லியமான இந்திய இலங்கை எல்லைக் கோட்டைக் கணிக்கவோ, கண்டுபிடிக்கவோ முடியாது.இந்தக் கற்பனைக்கோட்டுக்குரிய வரைபடங்கள் இந்தியஇலங்கை நிலஅளவையாரிடம் இருக்கின்றன. வேறு எந்த வழிகாட்டியும் எவரிடமும் இல்லை!தனுஷ்கோடி தொடக்கம் நாகப்பட்டினம் வரை இருநூற்றைம்பது கிமீ. நீண்ட தமிழகத்தின் கரையோரமெங்கும் பல இலட்சக்கணக்கான மீனவர்கள், நூற்றுக்கும் அதிகமான ஊர்களில் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இந்தக் ஊர்களில் உள்ள எவருக்குமே இப்படியான ஒரு கற்பனைக்கோடு உள்ளதென்பதையோ, ஊர்க்கரையில் இருந்து இவ்வளவு தொலைவில் அக்கோடு உள்ளதென்பதையோ, இக்கோட்டுக்கு அப்பால் இலங்கைக் கடல்பகுதி என்பதையோ விளக்கி விவரிக்கும் வரைபடங்களோ, துண்டு வெளியீடுகளோ, சுவரொட்டிகளோ, நிலையான பட அமைப்புகளோ, அறிவிப்புகளோ தரப்படவில்லை.விடுதலை பெற்ற காலத்தில் நூற்றுக்கு பதினைந்து பேர் எழுத்தறிவு பெற்ற நிலைமாறி, இந்தக் கடலோரச் சிற்×ர்களில் நூற்றுக்கு எழுபத்தைந்து அல்லது எண்பது பேர் எழுத்தறிவு பெற்றவராக மாறியுள்ளனர். எல்லைக் கோடு பற்றிய தகவலைச் சொன்னால், அதுவும் உரிய படங்களைக் காட்டிச் சொன்னால் புரிந்து, அறிந்து கொள்ளும் வல்லமையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்.இலங்கைக் கடற்படை சுட்டதால் ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஆகக் குறைந்தது இருவராவது பலியாகி இருப்பார். இவர்கள் எவருக்குமே எந்தக் காலத்திலும் பாக்கு நீரிணையில் உள்ள இந்திய இலங்கைக் கடல்எல்லைப் பற்றிய அறிவை யாரும் ஊட்டவில்லை.பாக்குநீரிணையின் கிழக்குக் கரையோரத்தில் பரந்து வாழ்ந்த மீனவர் சமுதாயம், இலங்கை அரசின் கொடுமையான நடவடிக்கைகளால் அழிந்து போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக அவர்களுக்கு மீன் பிடிக்கும் உரிமையைத்தானும் இலங்கைக் கடற்படை வழங்க மறுத்து வருகிறது. பலர் தொழிலையே விட்டுவிட்டார்கள். சிலர் தமிழகக் கரைகளுக்கு வந்து தமிழக மீனவர்களுடன் சேர்ந்து மீன் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.பாக்குநீரிணைக்குத் தெற்கே மன்னார்க் குடாவின் தென்கிழக்குக் கோடியில் இலங்கைக் கரையோரமெங்கும் சிங்கள மீனவர்கள் இலட்சக்கணக்கில் வாழ்கிறார்கள். எவ்விதத் தடையுமின்றி மீன் பிடித்து வருகிறார்கள். சில காலங்களில் இந்தியக் கடல் எல்லைக்குள் வந்தும் மீன் பிடிக்கிறார்கள்.கடந்த ஜூன் இரண்டாம் தேதி புதன்கிழமை மதியம் ஒரு மணிக்கு, கொழும்புக்கு வடக்கே நீர்கொழும்பிலிருந்தும், மாவனல்லையிலிருந்தும் மூன்று படகுகளில் மீன் பிடிக்கப் புறப்பட்ட பதினைந்து மீனவர்கள் இந்தியக் கடல் எல்லைக்குள் வந்து மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.அவர்களை இரவு எட்டுமணியளவில் இந்தியக் கடலோரக் காவற்படை கைது செய்தது. மூன்று படகுகளையும் கட்டி இழுத்துக் கொண்டு இராமேஸ்வரம் நோக்கி வந்தது.இதைக் கண்ட ஏனைய சிங்களவரின் மீனவப் படகுகள் நீர்கொழும்புக்கு விரைந்தன.மூன்று படகுகள் கைதான செய்தியை இலங்கைப் பிரதமர் மகிந்தா இராஜபக்சாவிடம் தெரிவித்தனர். உடனே அவர் கொழும்பிலுள்ள இந்தியத் தூதர் நிருபம்சென்னிடம் பேசினார். இந்தியத் தூதர் செய்தியைத் தில்லிக்கு எடுத்துக் கூற, தமிழகக் காவல்துறைத் தலைவர் மூலம் அந்த மூன்று படகுகளையும், பதினைந்து மீனவர்களையும் இராமேஸ்வரம் கரைக்குக் கொண்டு வராமலே திருப்பி அனுப்புமாறு தில்லி ஆணையிட்டது. கைதானோர் யாவரையும் கடலில் வைத்தே படகுகளுடன் இரவு பத்தரை மணிக்கு விடுவித்தனராம்!சிங்கள மீனவர் தற்செயலாகவோ, காலநிலை காரணமாகவோ, தென் கடலாகிய மன்னார்க் குடாவின் இந்தியக் கடல் எல்லைக்குள் வரலாம், கைதாகலாம், உடனே விடுவிக்கப்படலாம். இலங்கை அரசு துரித நடவடிக்கை எடுக்கும், தங்களைக் காக்கும் என்ற நம்பிக்கை சிங்கள மீனவருக்கு உண்டு.தங்கள் உயிரைக் குடிக்கும் துப்பாக்கி ரவைகள் இந்திய கடலோரக் காவற்படையிடம் இல்லை என்ற நம்பிக்கையும் சிங்கள் மீனவருக்கு உண்டு. ஏனெனில் இந்தியக் கடலோரக் காவற் படை சுட்டு எந்த ஒரு மீனவரும் இன்னும் இறக்கவில்லை!ஆனால் வடகடலான பாக்கு நீரிணையில் இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்கள் மீன் பிடிக்கக்கூடாது. தடையை மீறிப் போனால் சுடப்படுவர். அவர்கள் மட்டுமல்ல தமிழ்நாட்டிலிருந்து மீன் பிடிக்க வரும் கப்பல்களையும், படகுகளையும் இலங்கைக் கடற்படை விரட்டும், வலைகளைக் கைப்பற்றும், மீனவர் பிடித்த மீனை அள்ளிக் கொண்டு போகும், படகுக்குச் சேதம் விளைவிக்கும், மீனவர்களுக்குக் காயம் விளைவிக்கும், அவர்களைச் சிறைபிடித்துக் கொண்டுபோய் இலங்கைக் கொடுஞ்சிறைகளில் அடைக்கும் அல்லது பறவைகளைச் சுடுவது போல் அத்தமிழ் மீனவரைச் சுட்டுக் கொல்லும். கேட்பதற்கு யாருமில்லை!கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக இந்தியக் கடலோரக் காவற்படை இலங்கைத் தமிழருக்குச் சேர்ந்த ஐநூற்றுக்கும் அதிகமான வள்ளங்களையும், படகுகளையும் கைப்பற்றிக் கடலோரமெங்கும் வைத்திருக்கிறது. அவற்றுள் பல சிதிலமாகி, நைந்து, அழியும் நிலையில் உள்ளன. இவற்றை மீட்டு இலங்கைத் தமிழ் மீனவரிடம் கொடுப்பதற்கு இலங்கை அரசின் முயற்சிகள் கண்துடைப்பாகவே உள.இராமு இறப்பதற்கு இரு நாள்களுக்கு முன்பு நாகப்பட்டினத்திலிருந்து மீன் பிடிக்கச் சென்ற 25 மீனவர்களை இலங்கைக் கடற்படை கைது செய்து, கொடுஞ்சிறையில் அடைத்துள்ளது. தமிழக அரசும், அரசியல் தலைவர்களும் தில்லிக்கு இந்த அநீதிகளை எடுத்துச் சொல்லிக் கடிதங்கள் அனுப்பியும் நேரில் கூறியும் வருகின்றனர்.தில்லியின் கருத்தை இலங்கை மதிப்பதில்லை.ஆனால் சிங்கள மீனவரைக் காக்க இலங்கை அரசின் வேண்டுகோளை இந்திய அரசு உடனே நிறைவேற்றுகிறது.கடந்த இருபது ஆண்டுகளாகப் பாக்குநீரிணையின் கடல்வளத்தை முழுமையாகத் தமிழ் மீனவர்கள் பயன்படுத்த விடாத இலங்கைக் கடற்படையின் அட்டூழியம் கட்டுக்கடங்காமலுள்ளது. இந்தியக் கடல் எல்லைக்குள் அத்துமீறி நுழைகிறது; இந்தியக் கடற்கரை ஓரங்களில் வைத்துத் தமிழக மீனவர்களைச் சுடுகிறது; தனுஷ்கோடித் தீவில் உள்ள சிற்×ர்க் குடிசைகளை ஒருமுறை தீயிட்டுக் கொளுத்துகிறது; பாக்கு நீரிணை முழுவதிற்கும் நாட்டாண்மையாளராகியுள்ளது.கடலட்டை, சங்கு, இறால், சிங்கறால், கெளுத்தி, திருக்கை, பாரை, சாலை, வஞ்சிரம், நெத்தலி, சுறா, கணவாய் என பல்கிப் பெருகும் கடல் உயிரின வளங்களைப் பிடிப்பதையே வாழ்வாகக் கொண்டு இலட்சக்கணக்காகச் செறிந்து, பாக்குநீரிணையின் இரு மருங்கிலும் வாழ்கின்ற தமிழ் மீனவர்களின் எதிர்காலம் இலங்கைக் கடற்படையின் கட்டுக்கடங்கா அட்டூழியத்தினால் கேள்விக்குறியாகி வருகிறது.

7 Comments:

Blogger ROSAVASANTH said...

விவாதத்தை முன்வைத்து இராம.கி அவர்களின் பின்னூட்டத்தை இட்டிருக்கிறேன். "உள்ளே கிடக்கும் முரண்பாடுகளைத் தீர்க்காமல், இந்தக் குமுகாயத்தை அணிதிரட்டாமல் வெளிமுரண்பாடுகளைப் பற்றித் தமிழ்க் குமுகாயம்... " என்று அவர் சொல்வதை நான் ஏற்கவில்லை. தமிழ் குமுகாயத்தின் உள்முரண்பாடுகளை தக்கவைத்து கொண்டே, அவற்றை முழுமையாய் தீர்காமலும் கூட இந்த பிரச்சனைகளை பேசவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

3:25 AM  
Blogger ஈழபாரதி said...

தமிழர்கள்தான், இந்தியா, தேசியம், ஒற்றுமையில் வேற்றுமை என்று வீரம் பேசுகிறார்கள், தமிழ்நாட்டை தாண்டி அங்கால் போனால் தெரியும் தமிழர்களின் மரியாதை, இலங்கையிலும் அப்படித்தான் இப்பதான் கொஞ்சம் பயப்படதொடங்கி இருக்கிறர்கள். இந்திய ராணுவம் எமக்கு அடித்தபோது மூர்க்கமாக இருந்தவர்களில் பாஞ்சாப்ராணுவத்தினர் கூடிய மூர்க்கம் காட்டியது, ஏன் என வினவியபோது ஒரு ராணுவ வீரன் எனக்கு அடிப்பதுக்குமுன்னர் கூறியது, பஞ்சாப் பொற்கோயிலுக்குள் பூட்ஸ் காலுடன் புகுந்தவர்கள், தமிழ் நாட்டு றெயிமெண்டாம், எங்க போய் என்னத்தை சொல்ல, பிற இனத்தவன் அடிக்கும்போது எம்மை தமிழனாகத்தான் பாக்கிறான், அதே மனோபாவம்தான் இலங்கை ராணூவத்துக்கும். அவர்கள் எம்மை எல்லாம் தமிழர்கள் என்றுதான் பார்க்கிறார்கள், நாம்தான் தமிழ்நாட்டான்,ஈழத்தவன்,மலைநாட்டான்,மலேசியத்தமிழன்,சிங்கப்பூர்தமிழன் என்று வேற்றுமை காட்டுகிறோம். பாரதத்தை தன் தாய்நாடக மதிக்கும் தமிழ்நாட்டு மீனவர்களுக்கு இந்தநிலை என்றால், தனது அரசை எதிரியாக பார்க்கும் இலங்கை தமிழ் மீனவர்களின் நிலை? என்றுதான் தமிழால் நாம் ஒன்றுபடபோகிறோம், தம் தம் தேசத்தை நேசிப்பது தவறு இல்லை, ஆனால் உண்மைகளை உராய்ந்துபார்க்கவேண்டும், தவறுகளை சுட்டிக்காட்டவேண்டும்,இனவொற்றுமையை மேம்படுத்தவேண்டும். தமிழால் தமிழ் இனம் உய்யவேண்டும்.

3:34 AM  
Blogger -/பெயரிலி. said...

Vasanth,
is it possible for you to post Tamil fishermen related news to his yahoo group, whenever/whereever you see (and if you can spare a min.).
TFPS · Archiving the happenings to the Tamil Fishermen_in _Palk_ Strait
TFPS at yahoogroups.com
Thanks.

5:04 AM  
Blogger ROSAVASANTH said...

peyarili, thanks for introducing this yahoo group. I have come to know onlythrough your comment. Eventhough I do not read news elloborately, I will post whatever I get to know. Thanks!

11:27 PM  
Blogger Vanthiyathevan said...

Rosa,

My first reply:

http://vanthiyathevan.blogspot.com/2006/04/1.html

4:42 AM  
Blogger lena said...

ரோசா வசந் (எனும் அ.மார்க்ஸ்) தின் பதிலானது, கோபத்தால் ஏற்பட்ட ஒரு அகவய தாக்குதலாகும். நான் கீழே ஆங்கிலத்தில் சுட்டிக்காட்டியிருக்கும் கட்டுரைகளை நேரம் எடுத்து ஆழமாக படியுங்கள், அப்புறம் ஒரு வரலாற்று தெளிவு உங்களுக்கு வரும். அப்போது நாம் மேற்கொண்டு உறுதியுடன் விவாதிப்போம். நான் உலக சோசலிச வலைத்தளத்தின் நீண்டகால வாசகன், அதனால் தான் உங்கள் எழுத்தில் இருந்த தவறினை சுட்டிக்காட்டவும், அது எதை பிரதிநித்துவம் செய்கிறது என்பதையும் சொல்ல வேண்டி தள்ளப்பட்டேன்.

முன்னர் நான் ஏன் உங்களுக்கு எழத தள்ளப்பட்டேனோ அதோ பிழையை மீண்டும் குறிப்பிடுகிறீர்கள்,'' நான் ஹிட்லருக்கு துவக்கத்திலும் பிறகும் எதிர்ப்பே இருந்ததில்லை என்று சொல்லவில்லை. அப்படி சொல்ல நினைத்திருந்தால் ரோஸாவின் பெயரை கூட சாமர்த்தியமாய் உச்சரித்திருக்க மாட்டேன். அன்றய வெகு மக்கள் உணர்வு நாஜிக்கள் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற ஆதரவாகவும், கைப்பற்றிய பிறகு தொடர்ந்த விசாரணைகளை அங்கீகரிப்பதுமாகவே இருந்தது என்பது ஒரு வறலாற்று உண்மை.”
ஏன் நீங்கள் எதையும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ள முற்படுவதில்லை. இப்படி குறிப்பிடுவதன் ஊடாக நீங்கள் எதை வலியுறுத்துகிறீர்கள், எந்த விஞ்ஞான விளக்கத்தின், புள்ளிவிபரத்தின் அடிப்படையில் இந்து முடிவுக்கு வருகிறீர்கள்? இப்படியாக எழுதிவிட்டால் உங்கள் வலைப்பக்கத்தை படிப்பவர்கள் ரோசா வசந்தின் இந்த முடிவானது, வரலாற்று உண்மைகளையும், புள்ளிவிபரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பெரும் ஆய்வில் இருந்து வந்ததாக நினைத்துவிடப்போகிறார்களா? இது ஒரு சின்னப்பிள்ளைத்தனமான பதிலையும், விளக்கத்தையுமே காட்டுகிறது.

'வெகுமக்கள் உணர்வு' என்பதன் கீழ் சமூக வர்கங்களுக்கிடையான முரண்களை விளங்கிக்கொள்வதை தவிர்க்க முயல்கிறீர்கள். பொத்தாம் பொதுவாக 'வெகுமக்கள் உணர்வு நாஜிக்கள் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற ஆதரவாக இருந்தது என்பது வரலாற்று உண்மை' என்று நீங்கள் குறிப்பிடுவது, வரலாற்றின் ஒரு பெரும் கொடூர நிகழ்வு ஏன்,எப்படி நடந்தது என்பதை புரிந்துகொள்ள எவ்வித பங்களிப்பையும் செய்யவில்லை. ஆழமாக ஒரு ஆய்வினை ஊடாக அல்லது ஒரு ஆய்வினை சுட்டிக்காட்டி எழுதியிருந்தால் அது உண்மையில் வரலாற்றின் உண்மை மீது ஒரு அக்கறை கொண்ட மனிதரின் செயலாக இருந்திருக்கும். இது எதையும் தொடாமால் பொத்தாம் பொதுவாக அகவயரீதியாக கருத்துக்களை எழுதுவது, ஒரு அக்கறையற்ற தன்மையை காட்டாமல் எதைக்காட்டுகிறது?

வரலாற்று ஆய்வுகள், புள்ளிவிபரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உங்கள் கருத்தினை வைப்பது உங்களுக்கு அவசியமற்றதாக இருக்கிறது. ஏன் பாசிச வடிவத்தினை ஜேர்மானிய நிதி மூலதனம் தேர்ந்தெடுத்தது? எப்படி ஹிட்லர் ஆட்சிக்கு வரமுடிந்தது? என்ன காரணிகள் அதற்கு உந்துதலாக இருந்தன? எந்த வரலாற்று நிலைமைக்குள் பாசிசம் அபிவிருத்தியடைந்தது? ஹிட்லரின் வருகை தவிர்க்கப்பட முடியாதிருந்ததா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலை அறிந்துகொள்ள முயலும் போது, தங்களது விளக்கமானது மேலெழுந்தவாரியானது என்பதை உணர்ந்துகொள்வீர்கள்.

'’’ஹிட்லருக்கான எல்லாவித வெளியையும், துவக்க ஆதரவையும், பின்னர் மாஸ் ஹிஸ்டீரியாவையும் அங்கிருந்த வெகு மக்கள் உணர்வே ஏற்படுத்தி கொடுத்ததாக கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது’’, ‘’அன்றய வெகு மக்கள் உணர்வு நாஜிக்கள் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற ஆதரவாகவும், கைப்பற்றிய பிறகு தொடர்ந்த விசாரணைகளை அங்கீகரிப்பதுமாகவே இருந்தது என்பது ஒரு வறலாற்று உண்மை ‘’ இப்படி வெறுமையாக குறிப்பிடுதவன் ஊடாக, உண்மையை அறிந்துகொள்வதை நிராகரித்து விடுகிறீர்கள். இதனால் தான் உங்கள் கருத்து மேலெழுந்த வாரியாகவும், மூக்குக்கு மேலே பார்க்கதெரியாத குட்டிமுதலாளித்துவ தன்மையையும் கொண்டிருப்பதாக குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

இதற்கு மேலாக, டேவித் நோர்த் மற்றும் ட்ரொட்ஸ்கிஸ்டுகளுக்கு மேலான தங்களின் அகவயரீதியான தாக்குதல் எதையும் சாதித்துவிடப்போவதில்லை. இதை நீங்கள் படித்தாலும் படிக்காவிட்டாலும் சரி உண்மையானது, வலது சாரிகளின் எல்லாவித கீழ்த்தரமான தாக்குதலுக்கும் எதிராக தன்னை வருங்கால சந்ததியிடம் நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும்.

கீழ்காணும் இணைப்புகளை கண்டிப்பாக படியுங்கள். புரிந்துகொண்டால், குளப்பங்கள் இருந்தால் மேலதிக விளக்கத்திற்கு நீங்கள் அவ்வலைத்தளத்தின் ஆசிரியர்களை தொடர்புகொள்ளலாம்.


நன்றி



“BOURGEOISIE, PETTY BOURGEOISIE, AND PROLETARIAT
Any serious analysis of the political situation must take as its point of departure the mutual relations among the three classes: the bourgeoisie, the petty bourgeoisie (including the peasantry) and the proletariat.
The economically powerful big bourgeoisie, in itself, constitutes an infinitesimal minority of the nation. To enforce its domination, it must ensure a definite mutual relationship with the petty bourgeoisie and, through its mediation, with the proletariat.
To understand the dialectics of these interrelations, we must distinguish three historical stages: the dawn of capitalist development when the bourgeoisie required revolutionary methods to solve its tasks; the period of bloom and maturity of the capitalist regime, when the bourgeoisie endowed its domination with orderly, pacific, conservative, democratic forms; finally the decline of capitalism, when the bourgeoisie is forced to resort to methods of civil war against the proletariat to protect its right of exploitation.
The political programs characteristic of these three stages Jacobinism, reformist democracy (Social Democracy included), and fascism, are basically programs of petty-bourgeois currents. This fact alone, more than anything else, shows of what tremendous - rather, of what decisive - importance the self-determination of the petty-bourgeois masses of the people is for the whole fate of bourgeois society.
Nevertheless, the relationship between the bourgeoisie and its basic social support, the petty bourgeoisie, does not at all rest upon reciprocal confidence and pacific collaboration. In its mass, the petty bourgeoisie is an exploited and oppressed class. It regards the bourgeoisie with envy and often with hatred. The bourgeoisie, on the other hand, while utilizing the support of the petty bourgeoisie, distrusts the latter, for it very correctly fears its tendency to break down the barriers set up for it from above.
While they were laying out and clearing the road for bourgeois development the Jacobins engaged, at every step, in sharp clashes with the bourgeoisie. They served it in intransigent struggle against it. After they had fulfilled their limited historical role, the Jacobins fell, for the rule of capital was predetermined.
For a whole series of stages, the bourgeoisie asserted its power under the form of parliamentary democracy. But again, not peacefully and not voluntarily. The bourgeoisie was mortally afraid of universal suffrage. But in the long run it succeeded, with the aid of a combination of repressions and concessions, with the threat of starvation coupled with measures of reform, in subordinating within the framework of formal democracy not only the old petty bourgeoisie, but in considerable measure also the proletariat by means of the new petty bourgeoisie - the labor bureaucracy. In August 1914 the imperialist bourgeoisie was able, by means of parliamentary democracy, to lead millions of workers and peasants to the slaughter.
But precisely with the war there begins the distinct decline of capitalism and above all of its democratic form of domination. It is now no longer a matter of new reforms and alms, but of cutting down and abolishing the old ones. Therewith the bourgeoisie comes into conflict not only with the institutions of proletarian democracy (trade unions and political parties) but also with parliamentary democracy, within the framework of which the workers’ organizations arose. Hence the campaign against "Marxism" on the one hand and against democratic parliamentarism on the other.
But just as the summits of the liberal bourgeoisie in their time were unable, by their own force alone, to get rid of feudalism, monarchy and the church, so the magnates of finance capital are unable, by their force alone, to cope with the proletariat They need the support of the petty bourgeoisie. For this purpose, it must be whipped up, put on its feet mobilized, armed. But this method has its dangers. While it makes use of fascism, the bourgeoisie nevertheless fears it. Pilsudski was forced in May 1926 to save bourgeois society by a coup d’etat directed against the traditional parties of the Polish bourgeoisie. The matter went so far that the official leader of the Polish Communist Party, Warski, who came over from Rosa Luxemburg not to Lenin, but to Stalin, took the coup d’etat of Pilsudski to be the road of the "revolutionary democratic dictatorship" and called upon the workers to support Pilsudski.
At the session of the Polish Commission of the Executive Committee of the Comintern on July 2, 1926, the author of these lines said on the subject of the events in Poland:
" ... the movement he [Pilsudski] headed was petty bourgeois, a ’plebeian’ means of solving the pressing problems of capitalist society in process of decline and destruction. Here there is a direct parallel with Italian fascism ...
"These two currents undoubtedly have common features: their shock troops are recruited ... among the petty bourgeoisie; both Pilsudski and Mussolini operated by extraparliamentary, nakedly violent means, by the methods of civil war; both of them aimed not at overthrowing bourgeois society, but at saving it. Having raised the petty-bourgeois masses to their feet they both clashed openly with the big bourgeoisie after coming to power. Here a historical generalization involuntarily comes to mind: one is forced to recall Marx’s definition of Jacobinism as a plebeian means of dealing with the feudal enemies of the bourgeoisie. That was in the epoch of the rise of the bourgeoisie. It must be said that now, in the epoch of the decline of bourgeois society, the bourgeoisie once again has need of a ’plebeian’ means of solving its problems - which are no longer progressive but rather, thoroughly reactionary. In this sense, then, fascism contains a reactionary caricature of Jacobinism ...
"The bourgeoisie in decline is incapable of maintaining itself in power with the methods and means of its own creation - the parliamentary state. It needs fascism as a weapon of self-defense, at least at the most critical moments. The bourgeoisie does not like the ’plebeian’ means of solving its problems. It had an extremely hostile attitude toward Jacobinism which cleared a path in blood for the development of bourgeois society. The fascists are immeasurably closer to the bourgeois in decline than the Jacobins were to the bourgeoisie on the rise. But the established bourgeoisie does not like the fascist means of solving its problems either, for the shocks and disturbances, although in the interests of bourgeois society, involve dangers for it as well. This is the source of the antagonism between fascism and the traditional parties of the bourgeoisie ...
"The big bourgeoisie dislikes this method, much as a man with a swollen jaw dislikes having his teeth pulled. The respectable circles of bourgeois society viewed with hatred the services of the dentist Pilsudski, but in the end they gave in to the inevitable, to be sure, with threats of resistance and much haggling and wrangling over the price. And lo, the petty bourgeoisie’s idol of yesterday has been transformed into the gendarme of capital!"(
To this attempt at defining the historical place of fascism as the political replacement for the Social Democracy, there was counterposed the theory of social fascism. At first it could appear as a pretentious, blustering, but harmless stupidity. Subsequent events have shown what a pernicious influence the Stalinist theory actually exercised on the entire development of the Communist International.((
Does it follow from the historical role of Jacobinism, of democracy, and of fascism that the petty bourgeoisie is condemned to remain a tool in the hands of capital to the end of its days? If things were so, then the dictatorship of the proletariat would be impossible in a number of countries in which the petty bourgeoisie constitutes the majority of the nation; and more than that, it would be rendered extremely difficult in other countries in which the petty bourgeoisie represents an important minority. Fortunately, things are not so. The experience of the Paris Commune first showed, at least within the limits of one city, just as the experience of the October Revolution has shown after it on a much larger scale and over an incomparably longer period, that the alliance of the petty bourgeoisie and the big bourgeoisie is not indissoluble. Since the petty bourgeoisie is incapable of an independent policy (that is also why the petty-bourgeois "democratic dictatorship" is unrealizable) no choice is left for it other than that between the bourgeoisie and the proletariat.
In the epoch of the rise, the sprouting and blooming of capitalism, the petty bourgeoisie, despite acute outbreaks of discontent, generally marched obediently in the capitalist harness. Nor could it do anything else. But under the conditions of capitalist disintegration and the impasse in the economic situation, the petty bourgeoisie strives, seeks, and attempts to tear itself loose from the fetters of the old masters and rulers of society. It is quite capable of linking its fate with that of the proletariat. For that, only one thing is needed: the petty bourgeoisie must acquire faith in the ability of the proletariat to lead society onto a new road. The proletariat can inspire this faith only by its strength, by the firmness of its actions, by a skillful offensive against the enemy, by the success of its revolutionary policy.
But woe if the revolutionary party does not measure up to the situation! The daily struggle of the proletariat sharpens the instability of bourgeois society. The strikes and the political disturbances aggravate the economic situation of the country. The petty bourgeoisie could reconcile itself temporarily to the growing privations, if it came through experience to the conviction that the proletariat is in a position to lead it onto a new road. But if the revolutionary party, in spite of a class struggle becoming incessantly more accentuated, proves time and again to be incapable of uniting the working class behind it if it vacillates, becomes confused, contradicts itself, then the petty bourgeoisie loses patience and begins to look upon the revolutionary workers as those responsible for its own misery. All the bourgeois parties, including the Social Democracy, turn its thoughts in this very direction. When the social crisis takes on an intolerable acuteness, a particular party appears on the scene with the direct aim of agitating the petty bourgeoisie to a white heat and of directing its hatred and its despair against the proletariat. In Germany, this historic function is fulfilled by National Socialism, a broad current whose ideology is composed of all the putrid vapors of decomposing bourgeois society.
The principal political responsibility for the growth of fascism rests, of course, on the shoulders of the Social Democracy. Ever since the imperialist war, the labors of this party have been reduced to uprooting from the consciousness of the proletariat the idea of an independent policy, to implanting within it the belief in the eternity of capitalism, and to forcing it to its knees time and again before the decadent bourgeoisie. The petty bourgeoisie can follow the worker only when it sees in him the new chief. The Social Democracy teaches the worker to be a lackey. The petty bourgeoisie will not follow a lackey. The policy of reformism deprives the proletariat of the possibility of leading the plebeian masses of the petty bourgeoisie and thereby converts the latter into cannon fodder for fascism.
The political question, however, is not settled for us with the responsibility of the Social Democracy. Ever since the beginning of the war we have denounced this party as the agency of the imperialist bourgeoisie within the ranks of the proletariat. Out of this new orientation of the revolutionary Marxists arose the Third International. Its task consisted in uniting the proletariat under the banner of the revolution and thereby securing for it the directing influence over the oppressed masses of the petty bourgeoisie in the towns and the countryside.
The postwar period, in Germany more than anywhere else, was an epoch of economic hopelessness and civil war. The international conditions as well as the domestic ones pushed the country peremptorily on the road to socialism. Every step of the Social Democracy revealed its decadence and its impotence, the reactionary import of its politics, the venality of its leaders. What other conditions are needed for the development of the Communist Party? And yet, after the first few years of significant successes, German Communism entered into an era of vacillations, zigzags, alternate turns to opportunism and adventurism. The centrist bureaucracy has systematically weakened the proletarian vanguard and prevented it from bringing the class under its leadership. Thus it has robbed the proletariat as a whole of the possibility of leading behind it the oppressed masses of the petty bourgeoisie. The Stalinist bureaucracy bears the direct and immediate responsibility for the growth of fascism before the proletarian vanguard.”
“Up to yesterday, the Stalinists considered that our "main mistake" was to see in fascism the petty bourgeoisie and not finance capital. In this case too they put abstract categories in place of the dialectics of the classes. Fascism is a specific means of mobilizing and organizing the petty bourgeoisie in the social interests of finance capital. During the democratic regime capital inevitably attempted to inoculate the workers with confidence in the reformist and pacifist petty bourgeoisie. The passage to fascism, on the contrary, is inconceivable without the preceding permeation of the petty bourgeoisie with hatred of the proletariat. The domination of one and the same superclass, finance capital, rests in these two systems upon directly opposite relations of oppressed classes”
Click here to read this article, http://www.marxists.org/archive/trotsky/works/1930-ger/320914.htm
**************************************************

Hitler, who at that time was active mainly as an agitator, assimilated the reactions of his petty-bourgeois and lumpen audience not in an analytical, but in an instinctive manner. He fused their hatred for the Marxists, the “traitors to the fatherland,” the perpetrators of the German November revolution, whom the right wing held responsible for the defeat of their country in World War I, with hatred for the Jewish minority.
Click here to read h this article, http://www.wsws.org/articles/2003/dec2003/hohm-d23.shtml

Nazism and the myth of the "master-race"
Hitler's nationalism and racism was aimed at assembling a social force that could be used as a battering ram against Germany's powerful socialist working class. At the same time, theories of racial superiority served the interests of the ruling class in obtaining control of territories and markets, especially in the East, to overcome the restrictions laid on Germany after its defeat in the First World War.
Leon Trotsky wrote the following in his article “What is National Socialism?” in June 1933:
“The petty bourgeois is hostile to the idea of development, for development goes immutably against him; progress has brought him nothing except irredeemable debts. National Socialism rejects not only Marxism but Darwinism. The Nazis curse materialism because the victories of technology over nature have signified the triumph of large capital over small. The leaders of the movement are liquidating ‘intellectualism' because they themselves possess second- and third-rate intellects, and above all because their historic role does not permit them to pursue a single thought to its conclusion. The petty bourgeois needs a higher authority, which stands above matter and above history, and which is safeguarded from competition, inflation, crisis and the auction block. To evolution, materialist thought and rationalism—of the twentieth, nineteenth, and eighteenth centuries—is counterposed in his mind national idealism as the source of heroic inspiration. Hitler's nation is the mythological shadow of the petty bourgeoisie itself, a pathetic delirium of a thousand-year Reich.”
Trotsky also explained why the Nazis were able to recruit substantial layers of academics to their cause: “The immense poverty of national socialist philosophy did not, of course, hinder the academic sciences from entering Hitler's wake with all sails unfurled, once his victory was sufficiently plain. For the majority of the professorial rabble, the years of the Weimar regime were periods of riot and alarm. Historians, economists, and philosophers were lost in guesswork as to which of the contending criteria of truth was right, that is, which camp would turn out in the end the master of the situation. The fascist dictatorship eliminates the doubts of the Fausts and the vacillation of the Hamlets of the university rostrums. Coming out of the twilight of parliamentary relativity, knowledge once again enters into the kingdom of absolutes.”
Click here to read h this article, http://www.wsws.org/articles/1999/sep1999/nazi-s23.shtml
******************************
The 1920s—the road to depression and fascism
What must be the basis of a scientific approach though which we seek to conduct an examination of the historical process in light of the laws of political economy? In the introduction to his lectures on The Philosophy of History, Hegel remarked that “it is the desire for a rational insight, and not merely the accumulation of a mass of data, which must possess the mind of one concerned with science.”
In an appreciation of Marx, Joseph Schumpeter pointed to “one thing of fundamental importance” that he achieved. “Economists,” he wrote, “always have either done work in economic history or else used the historical work of others. But the facts of economic history were assigned to a separate compartment. They entered theory, if at all, merely in the role of illustrations, or possibly of verification of results. They mixed with it only mechanically. Now Marx’s mixture is a chemical one; that is to say, he introduced them into the very argument that produces the result. He was the first economist of top rank to see and to teach systematically how economic theory may be turned into historical analysis and how historical narrative may be turned into histoire raisoneé.”
Click here to read these links to understand abt fascism
http://www.wsws.org/articles/2005/oct2005/le85-o10.shtml
***************************************
The debate in Germany over the crimes of Hitler’s Wehrmacht “
This turn in the debate over the German past bodes ominously for the future. The atrocities of the Wehrmacht and the Holocaust were not accidents, nor merely the consequences of the actions of one or two madmen. These crimes were the product of powerful militaristic and anti-democratic forces and traditions with deep roots in German society—tendencies which are stirring once again in a threatening manner.
Politically the German bourgeoisie—in contrast to the American—never based its domestic rule on the achievements of a democratic revolution, but instead on the military-dominated, authoritarian state of Prussia. The German bourgeoisie suppressed the revolution of 1848 and, following its victory over France in the war of 1870-71, united the German Reich under the spiked helmet of Prussian militarism.In order to secure their economic interests abroad, the German industrial and financial concerns habitually resorted to violent military means. Because of the delayed historical development of German industrial capitalism, the German ruling classes employed militarism to acquire their share of raw materials, markets and strategic advantages in a world already divided up among their main imperialist rivals.After losing the First World War, and haunted by the spectre of proletarian revolution—especially after the onset of the Depression—the bourgeoisie threw its lot in with Hitler. Due to the betrayal of the social democratic and Stalinist parties, the working class was unable to prevent the impending disaster, take power and open the way for a progressive reorganisation of society. Instead, the way was free for fascism and militarism to plunge the world into the most hideous barbarism in the history of mankind.”
http://www.wsws.org/articles/2001/sep2001/wehr-s20.shtml
***************************************
“Initially, Novick points out, the Holocaust was viewed as part of history, an aspect of a period, the era of fascism. But as the Holocaust moved from history to myth, it became the bearer of “eternal truths” not bound by historical circumstances; it came to symbolize the natural and inevitable terminus of anti-Semitism. Where the political exigencies of American interests left off, the historical relativism fostered by postmodernist intellectual tendencies stepped in. It became fashionable, if not mandatory, to insist on the incomprehensibility and inexplicability of the Holocaust, while at the same time presenting it as a symbol of the impasse of modern society and its moral collapse.”
http://www.wsws.org/articles/2000/jun2000/nov-j29.shtml

A critical review of Daniel Goldhagen's
Hitler's Willing Executioners
“The political struggles of 1917 in Russia concluded not with the victory of the fascists, but with the victory of the socialists.
The victory of fascism was not the direct and inevitable product of anti-Semitism, but the outcome of a political process shaped by the class struggle. In that process, the critical factor was the crisis of the German socialist movement, which was, it must be pointed out, part of a broader political crisis of international socialism.
Hitler's rise was not irresistible and his victory was not inevitable. The Nazis were able to come to power only after the mass socialist and communist parties had shown themselves, in the course of the entire postwar period, to be politically bankrupt and utterly incapable of providing the distraught masses with a way out of the disaster created by capitalism.
Only a brief review of the crisis of the German workers movement is possible in the framework of this lecture”
http://www.wsws.org/history/1997/apr1997/fascism.shtml
A reply on Rosa Luxemburg’s attitude to Lenin
As for Luxemburg’s critique of the Russian Revolution, it must never be forgotten that this splendid pamphlet was written from the standpoint of unconditional defense of the October Revolution. The “mistakes” of Lenin and Trotsky, Luxemburg insisted, grew out of the impossible conditions that confronted the Bolshevik Party as a consequence of the betrayals of the Second International and German Social Democracy.
Notwithstanding her criticisms of certain aspects of Bolshevik policies and actions, Luxemburg left no doubt as to her immense admiration for the work of Lenin and Trotsky.
“The Bolsheviks,” she wrote, “have shown that they are capable of everything that a genuine revolutionary party can contribute within the limits of the historical possibilities. They are not supposed to perform miracles. For a model and faultless proletarian revolution in an isolated land, exhausted by world war, strangled by imperialism, betrayed by the international proletariat, would be a miracle.
“What is in order is to distinguish the essential from the nonessential, the kernel from the accidental excrescences in the policies of the Bolsheviks. In the present period, when we face decisive final struggles in all the world, the most important problem of socialism was and is the burning question of our time. It is not a matter of this or that secondary question of tactics, but of the capacity for action of the proletariat, the strength to act, the will to power of socialism as such. In this, Lenin and Trotsky and their friends were the first, those who went ahead as an example to the proletariat of the world; they are still the only ones up to now who can cry with Hutten: ‘I have dared!’
“This is the essential and enduring in Bolshevik policy. In this sense theirs is the immortal historical service of having marched at the head of the international proletariat with the conquest of power and the practical placing of the problem of the realization of socialism, and of having advanced mightily the settlement of the score between capital and labor in the entire world. In Russia the problem could only be posed. It could not be solved in Russia. And in this sense, the future everywhere belongs to ‘Bolshevism.’”
http://www.wsws.org/articles/2002/dec2002/corr-d05.shtml
****************

8:25 PM  
Blogger lena said...

This comment has been removed by a blog administrator.

8:28 PM  

Post a Comment

<< Home

Site Meter